Արամի Լաւագոյն Յուշարձանը Պիտի Ըլլար՝ Ամէն Հայ Երեխայ ԱՐԱՄ ՄԱՆՈՒԿԵԱՆ Ըսելու Ժամանակ Հպարտութիւն Ապրէր. Գեղամ Մանուկեան

Aram-MANOUGIAN

Գեղամ Մանուկեանի դիմատետրի էջին կը կարդանք.

«Այս երկու օրը համացանցի քննարկուող հիմնական հարցերէն մէկը Արամի արձանի խնդիրն էր: Առիթը` վատ որակի լուսանկար, որ Ելք-ի պատգամաւորը տեղադրած էր: Շանթեր տեղացին, տարատեսակ խօսքեր հնչեցին, հահոյանքներ լսուեցան: Ինծի համար ատիկա շատ նուրբ թեմա էր: Շատ նուրբ, քանի որ անցնող ամիսներուն, մրցոյթին դիմում ներկայացուցած շատ քանդակագործներ դիմած են ստանալու Արամի լուսանկարներ, այլ վկայութիւններ: Շատերուն կ՝առաջարկէի առնուազն կէս ժամ միասին սուրճ խմել, քանի որ միայն նմանութիւնը, պատկերը կարեւոր չէր Արամը կերտելու համար: Ատիկա ամբողջական հոգեվիճակ մըն է: Պէտք էր շա՜տ բան լսել, կարդալ, որ համարձակուիլ Արամ մարմնաւորել: Աւելին` ո՛չ միայն Արամ, այլեւ` Առաջին հանրապետութեան ծնունդ: Արամը փորձեցին մոռացութեան տալ տասնամեակներ մեր ու իր Հայրենիքի մէջ, փորձեցին սեւցնել: Պոլշեւիկներու «զաւակները» հիմա ալ կը փորձեն ու կը նսեմացնեն անոր ըրածը: Բայց ատոր համար ալ պոլշեւիկ են:

Անցնող օրերուն շատ յուզումնալից պահեր ապրեցայ: Առնուազն կինս պիտի վկայէ, որ նոյնիսկ սրտի տագնապ ունեցայ: Բայց չէի համարձակեր խօսիլ: Քանի որ տարիներ առաջ կաւ ու կիր բռնած ու քանդակ կերտածս կը հասկնար, որ աւելի լաւ է մէկ անգամ տեսնել, քան թէ` օդի մէջ խօսիլ: Կը հասկնայի, որ ճաշակի ու մօտեցման հարց կայ: Կը հասկնայի, որ ըսենք որեւէ մահկանացու չի գիտեր ալ, ըսենք` Երեւանի մէջ Մայր Հայաստանի արձանի գլուխը մեր պատկերացուցածէն երեք անգամ աւելի մեծ քանդակուած է, քանի որ «պրապորցիա» հարց կայ: Բայց ատիկա արդէն այլ խնդիր է: Հիմա ալ չեմ համարձակիր գնահատական տալ:

Ուղղակի այսօր մեր գործընկերուհի Սոնա Յակոբեանը այցելած էր նախագիծի հեղինակին: Ու ամէն ինչ տեսած էր արուեստանոցին մէջ, զրուցած քանդակագործին հետ: Ձեր դատին կը ներկայացնեմ այդ այցին մասին պատմող տեսանիւթը: Իսկ ինծի համար Արամի լաւագոյն յուշարձանը պիտի ըլլար՝ երբ ամէն հայ երեխայ ԱՐԱՄ ՄԱՆՈՒԿԵԱՆ ըսելու ժամանակ հպարտութիւն ապրէր, Անկախութիւնը ըլլար անոր գերագոյն նպատակն ու երջանկութիւնը, եթէ հայ պաշտօնեան փորձէր նմանիլ Արամ Մանուկեանին, եթէ հազարաւորները ամէն տարի Մայիս 28-ին ուղղուէին Արամի շիրիմին, ու ո՛չ թէ հիմակուան պէս` միայն դաշնակցական գաղափարականները: Ի դէպ, այս քանի մը օրեուին շա՜տ խօսողներէն շատերը նոյնիկս շիրիմին տեղը չեն գիտեր: Յուսամ` կը սորվին: Արամի լաւագոյն յուշարձանը իր երազած ԻՐԱԿԱՆ ԱԶԱՏ, ԱՆԿԱԽ եւ Միացեալ Հայաստանն է: Մնացեալը` ճաշակի հարց է:

ՅԳ. Ես կրնամ հաւնիլ կամ չհաւնիլ Պէյրութի Հայագիտականի բակին մէջ տեղադրուած Աղբալեանի, Շանթի, միւսներու կիսանդրիները, Ֆրեզնոյի մէջ Թեհլիրեանի յուշարհամալիրը, Թորոնթոյի մէջ` Քրիստափորի կիսանդրին: Բայց անոնք ինծի համար սրբութիւններ են: Իմ Հայրենիքի ազատագրութեան համար պայքարած, կրթութիւն եւ ուսում, ազատագրում ու հայեացում բերած գործիչներ: Կիսանդրիներն ալ` խոնարհման վայր»:

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS