Իւրաքանչիւր Սփիւռքահայ կը Գիտակցի, որ Հայաստանը Ամէն Բանէ Վեր է

ararad

Նարինէ Տումանեան

Յարգարժան Պրն. Կարապետեան, երբ առաջին անգամ ՀՀ Նախագահը Ձեզ  ներկայացուց իբրեւ ՀՀ Վարչապետ, շատերու նման ես ալ լեցուեցայ դրական տպաւորութիւններով։ Հետեւելով Կառավարութեան նիստերուն, նախարարները «զօրաշարժ»-ի ենթարկելու Ձեր կամքին՝ յոյսով էի, որ կամաց-կամաց ամէն ինչ պիտի գտնէ իր ճիշդ տեղը։ Բնականաբար, ամենեւին չեմ մտածած, որ մօտ ապագային՝ առաւօտ մը պիտի արթննանք ու մենք մեզ տեսնենք մեր երազած հայրենիքին մէջ. Ի վերջոյ՝ Դուք կախարդական փայտիկով չեկաք, որ կարճ ժամանակի մէջ կարենայիք մեր երազանքը իրականութեան վերածել։ Չէ՞ որ երկար տարիներ մեր երկիրը մեծ քայլերով ետ գացած էր… այո՛, ետ գացած էր, որովհետեւ Երկիրը միայն Երեւանը չէ, ու Երեւանի մէջ «շքեղ» շէնքներն ու լոյսերը չտեսի նման աւելցնելով չէ, որ Երկիրը առաջ կ՝երթայ։

***

Տարիներ առաջ՝ առանց ոեւէ մէկուն հրաւէրին, երբ երկու այլ  ընկերուհիի հետ որոշեցինք Հայաստան տեղափոխուիլ, այստեղ հարազատներ չունէի, իսկ անկախութեան տասնամեակը նոր նշած մեր երկրէն ոչ մէկ ակնկալութիւն ունէի։ Պարզապէս համոզուած էի, որ ճիշդ է առած քայլս ու դժուարութիւնները պիտի չհիասթափեցնեն զիս։

Եւ այո, ճի՛շդ էր առած քայլս. Հիմա այստեղ շատ հարազատներ ունիմ եւ բարեւս ժպիտով փոխադարձող շատ ծանօթներ։ Դժուարութիւններ, բնականաբար շատ կան, բայց ո՞ւր չկան արդեօք։ Հիասթափութիւն չեմ ապրած բնաւ, թէեւ պատահած են դէպքեր, երբ դիմացիններս յիշեցուցած են, որ այդ մէկէն արժէր հիասթափուիլ։ Չեմ հիասթափուած, որովհետեւ այս Երկիրը նաեւ ի՛մ Երկիրս է, ի՛մ Տունս է, ու չկայ մէկը, որ երբ ընտանիքը խնդիրներ ունի, կրնայ ձգել ու հեռանալ տունէն։ Չեմ հիասթափուած, որովհետեւ Սփիւռքի մէջ ծնած եւ ապրած ըլլալով՝ հաւանաբար քիչ մը աւելի հայ ու հայասէր մեծցած եմ։ Չեմ հիասթափուած, որովհետեւ մտածած եմ, որ հիասթափութիւնը ամէն առաւօտ արթննալ ու Արարատը չտեսնելն է։ Չեմ հիասթափուած, որովհետեւ նկատած եմ առաջին անգամ Հայաստան այցելած 70-ը անց հայրիկիս թաց աչքերը, որոնք Հանրապետութեան Հրապարակին վրայ պարզուած Եռագոյնը տեսնելով մտածած էին, «երբեք չէի պատկերացներ իրականացած տեսնել երկար տարիներու երազանքս»…

Յարգարժան Վարչապետ. Խորապէս համոզուած եմ, որ սփիւռքահայը (որպէսզի չընդհանրացնեմ երեւի ըսեմ շատ սփիւռքահայեր) հրաւէրի եւ կոչերու չի սպասեր Հայրենիք տեղափոխուելու կամ Հայրենիքին օգնութեան ձեռք երկարելու համար։ Կը հաւատամ, որ իւրաքանչիւր սփիւռքահայ վաղն իսկ Հայաստան պիտի տեղափոխուի, եթէ վստահ ըլլայ, որ այստեղ գալով պիտի կարենայ գոնէ օրուան հաց ապահովել իր ընտանիքին համար, եթէ վստահ ըլլայ, որ իր գիտելիքներով կամ կարողութիւններով հայրենակիցներուն ալ աշխատելու հնարաւորութիւն պիտի ստեղծէ ու ոչ թէ բեռ պիտի դառնայ ուրիշներուն, եթէ վստահ ըլլայ, որ հայրենիքի մէջ ոչ թէ խոչընդոտներ պիտի ստեղծուին իրեն համար, այլ՝ միասնութեան ձեռքեր, որպէսզի յաջողցնեն երկիրը առաջ տանելու բոլորին երազանքը։

Մինչեւ սփիւռքահայը տուն կանչելը, մի՞թէ հնարաւոր չէ տեղական ուժերով առաջին քայլերը առնելը։ Մի՞թէ այդքան անհասանելի են տեղական ուղեղներն ու իրենց «լիքը գրպաններով» հպարտացող մեր հայրենակիցները։ Ինչո՞ւ այսքան լքուած վիճակի մէջ են մեր սահմանամերձ գիւղերը։ Մի՞թէ աւելի դիւրին չէ Երեւանի մէջ նոր ստեղծուող գործարանները գիւղերուն մէջ ստեղծել, որպէսզի գիւղացի երիտասարդը չմտածէ արտագաղթելու կամ նոյնիսկ Երեւան տեղափոխուելու մասին։ Ես քաղաքական գործիչ չեմ, ոչ ալ ճարտարապետ կամ գործարար, որպէսզի կարենամ ճշգրիտ առաջարկներ ներկայացնել կամ քայլեր առնել, բայց իբրեւ Հայ եւ Հայրենիքի ու ժողովուրդի ցաւով տառապող քաղաքացի, չեմ կրնար չմտածել անօթի փորով արեւուն բացուիլը սպասող փոքրիկներու մասին, չեմ կրնար չմտածել նաեւ, թէ մեր ղեկավարութիւնը ինչպէ՞ս կրնայ գլուխը հանգիստ դնել բարձին, երբ այսքան ցաւ ու այսքան դժուարութիւն կ՝ապրի իր ժողովուրդը, երբ դժուարութեան դիմաց կանգնած իւրաքանչիւր ընտանիքի հայր՝ փրկութեան ելքը միայն արտագաղթի մէջ կը տեսնէ, ու առանց մտածելու թէ ուր կ՝երթայ, կ՝ըսէ «ուր ալ երթամ ասկէ աւելի լաւ կ՝ապրիմ հաստատ»։

Հայաստան տեղափոխուող սփիւռքահայը ի՞նչ պիտի կարենայ ընել նման որոշում կայացնող մեր հայրենակիցներուն համար։ Արդեօ՞ք պիտի գտնուի ընտանիք մը, որ սփիւռքահայուն տեղափոխուելէն քաջալերուած պիտի ետ կանգնի արտագաղթելու իր որոշումէն։ Դժուար թէ։ Անոնցմէ ոմանք նոյնիսկ համարձակութիւն պիտի ունենան ըսելու, «եկէ՛ք քիչ մըն ալ դուք վայելեցէք այս երկրի «բարիքները», Արարատով մենք շատ կշտացանք, դուք ալ կշտացուցէք ձեր փորերը»…

Անկախ ամէն ինչէ, յարգելի Վարչապետ, օտար ափերու վրայ ապրող իւրաքանչիւր սփիւռքահայ, կամայ թէ ակամայ, հաստատ մտածած է ու կը մտածէ Տուն դառնալու մասին, հաստատ հպա՛րտ է իր հայ ըլլալուն եւ կը գիտակցի, որ Հայաստանը վեր է ամէն ինչէ…

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS